Afgelopen weekend vond in het Concertgebouw in Brugge het jaarlijkse KJV-feest. 1500 kinderen en hun ouders, broers, zussen of begeleiders en 50 auteurs en illustratoren uit Vlaanderen en Nederland vierden het einde van het leesjaar en de bekroning van de winnaars. Wie dat waren, vind je hier.

Maar een lijstje met winnaars zegt niets over de zinderende sfeer van zo’n gebouw vol enthousiaste kinderen. Misschien doen deze foto’s dat wel. En uniek: u krijgt ook een stukje ‘making of’…

*

Zaterdagochtend 11 mei, op ons kantoor: O jee, dit moet allemaal mee. Op zo’n momenten wensen de vrouwen stiekem en zeer onfeministisch dat we met meer mannen op kantoor waren.

De vrachtwagen wordt in Antwerpen ingeladen in de regen…

… En in Brugge uitgeladen in de regen.

Zondagochtend worden nog gauw de Laatste Berichten genoteerd.

En 24 uur na het begin van de opbouw staat het onthaal klaar, in een spannende stilte voor de storm.

Bij wijze van verwelkoming: de KJV-muur, met ingestuurde foto’s van lezertjes en leesgroepen, want de KJV, dat zijn de lezers!

Er waren workshops en voorleessessies – hier is Anna Woltz aan het woord.

Er werd ingespannen gezocht naar antwoorden op de boekenzoektochten (waarmee boeken konden gewonnen worden).

Er was een zotte fotoshoot.

Er werden boeken gekocht.

Er werd ge-meet en ge-greet (en handtekeningen gevraagd).

Er werd gequizd door de oudste groepen (en boeken gewonnen).

Er werden 6 bekroningen gehouden en presentator Peter Pype riep de kleinsten mee op het podium.

Er werd hevig gejuicht en zo hoort het natuurlijk ook.

En helemaal op het einde hoopte iedereen dat hij of zij een live illustratie had gewonnen.

Het was een mooie dag.

(Eva Devos)

In De dag van… brengt een kinderboekenmens/man/vrouw nauwgezet verslag uit van zijn of haar dag. Vandaag is het de beurt aan Anton Van Hertbruggen, de piepjonge illustrator die zopas debuteerde met het prentenboek Het hondje dat Nino niet had, geschreven door Edward van de Vendel (De Eenhoorn, 2013).

*

8.00u   Ik duw nog een laatste keer op snooze en sta op. Ik ontbijt snel en blader kort door de krant. Om de dag goed in te zetten brouw ik een cappuccino, waarna ik mijn kamerplant ook wat te drinken geef – warm water, dat schijnt goed voor hem te zijn – en mij achter mijn computer zet. Vooraleer ik in actie schiet bekijk ik wat ik de vorige dag heb gemaakt en blader ik wat door mijn verzamelde documentatie.

9.30u   Ik zit achter mijn computer in mijn slaapkamer. Op dit moment werk ik aan een reeks losse illustraties geïnspireerd op dierendiorama’s, zoals we die kunnen bewonderen in oude natuurhistorische musea. Een tweede inspiratiebron zijn de boeken die getuigen over de fascinerende expeditietochten van natuurwetenschappers begin 20ste eeuw. De eerste prent speelt zich af in de Indische jungle en is bijna klaar, op nog wat digitaal inkleurwerk na.

12.00u  Ik verplaats mij naar de zolder, waar ik al het manuele werk verricht (schetsen, tekenen, schilderen). Omdat ik niet graag in stilte werk leg ik eerst een plaat op, vandaag was dat de jongste van Woods. Ik hou ervan te werken op deze plek omdat ik hier veel meer licht en ruimte heb. Bovendien is het leuk af en toe eens van stoel te veranderen, ik kan echt niet lang stilzitten!

14.00u   Na het middageten is het tijd voor wat frisse lucht. Ik loop naar de Selfmade om er drie houten panelen te kopen. Sinds enkele maanden loop ik met het idee rond te beginnen schilderen omdat ik denk dat mijn werken op deze manier beter tot hun recht zullen komen. Tijd dus om voet bij stuk te houden: ik zet de eerste grondlaag.
Dan trek ik mijn stoute schoenen aan. Ik loop naar de Post en stuur hier enkele exemplaren van mijn zopas verschenen prentenboek  Het hondje dat Nino niet had, naar verschillende kranten en hoop stiekem op een positieve reactie…

17.30u  Het documentatieproces van een project speelt een heel belangrijke rol en stopt nooit. Ik hou er echt van mij volledig onder te dompelen in de sfeer en setting van het project waaraan ik op dat moment werk. Daarom ben ik op dit moment aan het lezen in Windows on nature, een fantastisch boek over het werk van Carl Akeley, een bioloog, taxidermist en natuurfotograaf die vele dierendiorama’s heeft gemaakt voor het natuurhistorisch museum van New York. Een ander boek dat mij op dit ogenblik erg interesseert is een Duitse leporello voor kinderen uit de 19de eeuw, dat in pop-upformaat een prachtig beeld geeft van de eerste zoos. Misschien wel een idee voor een volgend project?!

21.30u Ondertussen heb ik nog verder gewerkt aan mijn prent rond India. Nu is het wel goed geweest. Ik spring op de fiets om mijn sociaal leven wat op peil te houden en trek richting het (enige deftige) café in het prachtgehucht Ekeren om er een pint te drinken met wat vrienden.

Onze collega Fieke las Geel Gras (Querido, 2009) van Simon van der Geest en vroeg zich plots af: hoe kiest een auteur de namen van zijn hoofdpersonages? We vroegen het de man in kwestie zelf:

*

Mijn hoofdpersonages hebben soms wat vreemde namen; Dissus, Spinder, Jantwan, Mandje… Óf zo’n naam valt me meteen binnen, óf ik moet er lang op kauwen. Soms bestaat een personage al een tijdje maar heeft hij nog geen naam. Als hij dan een naam krijgt, moet hij er even aan wennen. Als hij zijn naam echt niks vindt, spuugt hij hem uit, alsof hij tegen me wil zeggen: hoe kun je nu denken dat ik een Bert ben?

Een naam zegt veel over een personage. De klank, een lange of juist een korte naam, de afkomst… ‘Dissus’ – de naam van de jongen die met zijn vrienden verschrikkelijk verdwaalt in een eindeloze polder – had ik vrij snel. Een bondige verhaspeling van ‘Odysseus’. En het klonk lekker, een beetje als een tik op een hi-hat: Dissus.

‘Spinder’ is de bijnaam van de jongen uit het gelijknamige boek. Hij is gek op insecten en heeft ooit zelf een kruising gemaakt tussen twee dieren. (Raden welke!) Hij noemde zijn nieuwe creatie een spinder en gaf hem cadeau aan een meisje uit zijn klas. Die moest alleen maar gillen. Sindsdien noemt iedereen hem Spinder. Hij heeft natuurlijk ook een echte naam: Hidde. In eerdere versies heette hij nog Tille, maar dat klopte toch niet helemaal en was een beetje verwarrend. Toen ben ik Hollandse en Vlaamse namenlijsten nagelopen. Ik wilde een zachte, voorzichtige naam, dus ik zocht bij de letter H. Na een tijdje vond ik ‘Hidde’. Dat deed me denken aan het Engelse ‘hide’; verstoppen. Dat paste mooi, omdat deze jongen veel wegkruipt en veel geheimen verbergt.

Mijn volgende boek ga ik schrijven vanuit de verhalen van mijn vader en zijn zeven broers over de boerderij waar zijn opgroeiden. Zij gaven elkaar allemaal bijnamen: Kwakie, Kromme Spijker, Punsie… (Soms weten ze niet eens meer waar die namen vandaan komen.) Misschien kan ik een paar van die bijnamen gebruiken, of ik laat me erdoor inspireren voor nieuwe bijnamen.

Ik hou van bijnamen. Een naam krijg je van je vader en moeder, maar een bijnaam krijg je van je vrienden of vijanden. Dissus wordt ook ‘Spriet’ genoemd, en zelfs ‘Niemand’. Sommige bijnamen zijn een last, maar sommige draag je als een medaille…

Daar heb ik ooit een gedicht over geschreven:

Uit: Vijf draken verslagen (Querido 2011)

We vroegen Alain Verster, de jonge illustrator van o.a. Warres vleugels (van Inge Bergh, uitgegeven bij De Eenhoorn, 2012) voor een inkijkje in zijn atelier. Hij smokkelde tegelijkertijd ook het verhaal van storyboard tot boek in zijn foto’s binnen. Een extraatje dus in deze Door het sleutelgat!

Geen medailles, geen geldprijzen, geen lauwerkransen – met deze quiz doe je mee voor de eer. En voor de leestips die je in één moeite door krijgt. Want wie de gezochte boeken nog niet las, moet dat zeker doen. De opzet is simpel: uit welk jeugdboek komen onderstaand citaat en coverfragment? Na één week zetten we het juiste antwoord in de comments.

*

‘Bidden wij voor de zielenrust van eerwaarde pater Claessen, en bidden wij tevens voor de zwaarbeproefde mensen. Dat God hun leed draaglijk moge maken.’
Dat zijn wij. De zwaarbeproefde mensen. Wij buigen onze hoofden, wij bidden alle gebeden mee, onze Jef is dood en hij gaat naar de hemel.