Ik zit hier naar de uitnodiging te kijken van de opening van de boekenbeurs. Thuis. Aan mijn bureau. Met Schubert op de achtergrond. Het feest is nu bezig. En ik ben er niet bij. Jammer, maar een rustige avond thuis maakt veel goed. Even stilstaan bij de voorbije weken, bij het schrijven en vooral bij het niet schrijven.
Conclusie: ik heb in de maand oktober veel te weinig geschreven.
Redenen: lezingen, geregel, trip naar Firenze, luiheid.
Oplossing: mails niet ophalen en ‘s avonds doorwerken.

Intussen zie ik dat het 23.10 u is. Het feest is nu ongeveer voorbij. Ik hoop dat iemand mij zal vertellen hoe het geweest is.
Even heel serieus: bij aanvang van de boekenbeurs wens ik elke auteur een goede verkoop (hoe meer we verkopen, hoe meer we verdienen, niewaar), leuke ontmoetingen en aangename gesprekken.
En na de boekenbeurs: veel tijd en zin om te schrijven. Dat wens ik iedereen uit de grond van mijn hart.

Dat is het leuke aan deze blog. Er zijn geen wetten. Ik schrijf wat ik wil, hoe ik wil en waarover ik wil. Ik hoef geen mening te hebben over alles en nog wat. Ik hoef niet diepzinnig te schijven, geen verkoopbrief te maken, geen scenario. In deze blog ben ik geen copywriter, geen jeugdauteur, geen columniste. Ik wil alleen maar schrijfplezier voelen. En dat is bevrijdend.
Oké, oké, ik blog niet zo dikwijls. Maar dat heeft te maken met dat schrijfplezier. Zonder druk is mijn schrijfplezier groter.
Zo, nu ga ik een uurtje lopen. Bor mag mee. Hij heeft mijn hoed al op.

An Candaele leerde mij soep maken, komkommersoep toch. Als ik soep maak, is het deze. Omdat ze zo lekker is. Let op: koriander pas toevoegen als alles gaar is.
Ingrediënten:
- 2 dikke ajuinen
- 2 komkommers
- ca. 1/2 liter water
- ca. 1/2 liter melk
- bouillonblokje
- peper en zout
- verse koriander

Smakelijk!

Ik stel het schrijven steeds maar uit. Moet éérst de keuken opruimen, mails beantwoorden, een telefoontje doen, facturen typen, naar het postkantoor gaan, soep maken (komkommersoep volgens een recept van An Candaele), elektronisch bankieren, de krant lezen. En als alle excuses op zijn, ga ik foto’s nemen van de hond.

… Zaterdag van Ian McEwan?
Het is een prachtig boek maar ik heb het nog steeds niet uit. De vlucht Firenze-Brussel was te kort.
Ik ben nog volop aan ‘t genieten. Op pagina 152 staat bijvoorbeeld deze zin:
‘Romans en films, rusteloos modern, jagen ons voor- of achteruit door de tijd, door dagen, jaren of zelfs generaties. Maar de dichtkunst verricht haar waarneming en beoordeling door te balanceren op de speldenknop van het moment. Bedaren, geheel tot rust komen om een gedicht te lezen en begrijpen is alsof we proberen een oud ambacht onder de knie te krijgen, zoals stapelbouwen of forel afstrijken.’

Mooi, toch?