De Phoenix is geland op Mars. Hij is een dikke zestig miljoen kilometers van huis en
de kans dat hij ooit wordt opgepikt om terug naar huis te mogen is klein. Maar het is wel prachtig dat het kan,
zo’n ding op de rode planeet neerpoten. Phoenix moet op zoek gaan naar water of ijs of sporen daarvan.
Onderzoeken of er ooit leven in zijn miniemste vorm (mogelijk) was op Mars. Wat als ze sporen van water of andere elementen vinden? Betekent dat dan de ontdekking van de laatste restjes van leven op Mars? Of juist andersom. Is het het begin? Kan er dan – langzaam langzaam langzaam – leven ontstaan? Celletjes, sponzen, wormen, enzoverder, enzovoort, … Tot er op den duur een heel kluwen ontstaat, met ergens in dat spinnenweb van allerlei levensvormen en machinerie, een jeugdauteur die elke dag netjes blogt. Ik wens ze alvast veel succes daar op Mars.
En een groot applaus voor Jurgen Van den Broeck!

Niet gewonnen en toch heel tevreden. KJV-dag in Gent. Zo’n dag waarop het bijzonder fijn is als je wint – proficiat aan alle winnaars – maar waar je zelfs een goed gevoel aan overhoudt als je er gewoon was. Voorlezen, signeren, praten met collega’s, lezers ontmoeten, vragen beantwoorden, … Leesfeest. Hopelijk staat er morgen in elke krant een groot artikel in de cultuurpagina’s. Tientallen illustratoren en auteurs, tweeduizend lezers. Dat mag net zoveel aandacht krijgen als ieder ander literair event.

Van dit soort dagen mogen er meer zijn. Momenten waarop er ruim aandacht is voor kinder – en jeugdboeken en hun makers. Voor mijn part (en liefst) in samenwerking met allerlei partners. Met musea, zowel wetenschappelijke als kunstgerichte, met dierentuinen, film & theatermakers, stadsfestivals, … En dan niet zo alsof er aan het programma nog een luikje jeugdliteratuur is toegevoegd, maar als één van de culturele invalshoeken. Net zo belangrijk en veelzijdig als de anderen.

Een kerel met een laptop, mensen met een dagje zee in de haren, een éénwieler met lekke band, lopers met een medaille, kunst, verdriet, een geknakt vliegtuig, … de trein is altijd een beetje reizen.

We hebben De Goesting in een VOF gegoten. Dat is niet belangrijk. Wel opmerkelijk is dat kort daarna allerlei kantoren, belangen-organisaties, boekhouders, … een mailtje of een brief sturen. Ze bieden hun diensten aan, geven tips, vragen om klant te worden.
Stel nu dat iemand een boek schrijft. Een prentenboek of een voorleesboek of iets voor 12+. Daarna vindt die iemand een uitgever, wordt gepubliceerd. Er is een feestje en een persvoorstelling. Met wat geluk verschijnt er links en rechts een berichtje en of een recensie. Met wat meer geluk volgt er een vertaling, wordt het boek genomineerd voor een prijs of krijgt het een ander leven in het theater. Vaak blijft het bij dat eerste geluk.
En dan? Zo iemand kan een beurs aanvragen, kijken hoe het zit met de lezingenlijst, lid worden van het VAV, … Ik herinner me dat ik daar indertijd aardig wat tijd heb ingestoken. Ik moest zelf alle contacten leggen, vragen hoe zat met dit en wat ik het best deed voor dat. Ik hoop dat het ondertussen anders is. Dat een debutant een berichtje krijgt van alle organisaties die bezig zijn met, voor of dankzij de letteren.

Een vriend is moe, leeg, opgebrand. Hij werkt in de sociale sector, daar heet dat burn-out. Het betekent dat je gedurende een lange tijd veel geeft en dat het dan op is. Er niets meer te geven valt. Je de bodem van jezelf bereikt. Lange dagen zonder fut, opgescheept met zichzelf, een malend hoofd, … Hij moet lang rusten voor hij weer rust vindt.

Iemand een goede tip voor Berlijn?

Een bekende anekdote over Darwin en de evolutietheorie is de reactie van een dame op het moment dat The Origin of Spieces verscheen. ‘Laat ons hopen dat het niet waar is,’ zei ze. ‘En als het wel klopt, laat ons dan bidden dat zo weinig mogelijk mensen het ooit te weten komen.’

Gedreven, enthousiaste mensen ontmoet, die met verwondering en nieuwsgierigheid naar de wereld keken, die zo goed mogelijk hun ding doen, linken wilden leggen tussen wetenschap en poëzie, interesse hadden voor kunst en literatuur, … Je bijna denken dat Marc en ik een gesprek hadden met jeugdauteurs. Integendeel, De Goesting had een gesprek met enkele mensen van het Koninklijk Museum voor Natuurwetenschappen. Soms heeft een project wat geluk nodig.

Het is verdomme weer vrijdag.
Niet dat vrijdag zo vreselijk is.
Helemaal niet.
Het gaat me alleen te snel.
Weer zoveel dagen die weg zijn.
De tijd is me te gulzig.
Een beest, een slokop.

Afsprakendag. Praatdag. Koffiedag. Bijna alleen maar vrouwendag.

Met Siska om van ‘Ik was een steen,’ een kleine voorstelling te maken voor Rode Hond. (Hou alvast 29 oktober vrij!) Met mijn buurjongen Timon, hij zal de website voor De Goesting ontwerpen. (’s avonds is er al een eerste ontwerp) Met Christine over steun en centen (het ziet er goed uit).

Tussendoor naar Tienen, Goestenhoven, om daar rondjes te malen op m’n racefiets terwijl Pïeter er traint. Samen met een pak jonge renners rondjes slalommen, behendig worden op de fiets, tegen de tijd rijden, spurten, coureur spelen.

De dag eindigt met een vergadering aan mijn keukentafel. Twee charmante dames, een fles witte wijn en ik. We hebben het over de Rode Hond-expositie en cups allerhande. Heel wat mensen die ooit Letterfretter-gast waren, zullen een werkje maken voor die tentoonstelling. Teksten, foto’s, filmpjes, illustraties, 3d-werk, … Agatha zal al dat materiaal een bijzondere plek geven in de Leuvense bib en er een prikkelend geheel van maken. Lieve zal alles in goede banen leiden.
Van Rode Hond naar lingerie is het kennelijk maar een kleine stap…. Meer mag ik daar eigenlijk niet over zeggen.