Lezen wij nu als een open boek voor u?
Ik hoop het niet, dat we nog wat te vertellen hebben, volgende keer als we u weer tegen komen. Maar dat het eerlijk was is een groot compliment!

Doen huilen is makkelijker dan laten lachen wordt gezegd. En toch liever dat laatste.

In dit “open doekje” aan de letters van het klavier overgeleverd wegens techniciteiten.
Dat wat me het meest afschrikte. Niet die techniciteiten, wel de letters. Maar ze beten niet, alleen u beet zachtjes, gewoon om te laten weten dat u er was en bent. En dat geeft een enorme “boost”. Een dagboek bijhouden, ik was er nog nooit in geslaagd, maar het kon ook nog nooit zo gezellig zijn. Geen stiekem gedoe met een slotje in combinatie met een goeie verstopplaats.

Maar nu op naar een nieuw avontuur en u naar het uwe.

Veel liefs

Merel.

Ze laat nog even op zich wachten, Leen.
Spannend is dat, nog haast zo spannend als de eerste keer dat er een doos met stapel boeken bij de deur werd afgezet.

Misschien zien jullie haar eerder dan ik.

Ik laat het woord verder aan schrijfster Alja Verdonck, er kwam net een artikel online.
Leen is ziek

Merel.

Merel.

Ik weet niet precies wat mijn eerste bouwsel was, maar ik heb er veel neergezet; hutten,
hutten in riet, hutten van kistjes en bakstenen en één in een boom.
Een berkenboom, een paar jaar geleden heeft hij het met een droge knak begeven, die boom, maar van de hut vind mijn vader nog steeds de restanten terug.

Hij werd er knettergek van, miste niet altijd meteen wat ik me toegeeigend had, maar die stenen en ingegraven tegels en bakjes in alle hoeken van de tuin. Want ik verhuisde regelmatig en alleen de bruikbare stukken gingen mee.

Afgelopen weekend kwam er een nieuw houten huis, daar waar de boom stond. Benjamin en papa hebben het rechtgezet. Het plan is om er een typisch Scandinavisch kleurtje aan te geven (denk vissenbloed-rood, licht-blauw of -geel), want daar hebben we een zwak voor. En daar hoort dan eigenlijk weer een berk naast.

Merel.

Er liggen allemaal hoopjes en lijstjes in huis.
Eerder stond ik het mezelf niet toe, maar nu wordt het aftellen. Zondag vliegen we op. Binnen minder dan een week adem ik hele andere lucht in. Eerst een paar dagen Caïro en dan naar het zuiden, Dayr al-Barsha. Daar gaan we weer aan de slag met de archeologische vondsten.

Ik hoop maar dat alles wat ik nog af wilde hebben, klaar is voor die tijd, al schaaf ik telkens mijn doelen bij. Ik denk al te weten dat aan het einde van de week het lijstje niet helemaal leeg zal zijn. Maar dan.

is het weer wennen aan een omgeving vol andere geuren, geluiden en indrukken. Maar ook even alles vanop een gezonde afstand bekijken.

Hoeveel boeken zal ik meenemen en toch onder het maximum gewicht blijven
en welke?

Een klamboe,
iets tegen vlooien, maar wat?
Een kussen ter voorkoming van een stijve nek na het tekenen.
Ook een kleurpotlood.

Zes nachtjes slapen nog.