In deze rubriek laten we kinderboekenmensen aan het woord. Nee, niet over hun vak. Wel over hun Bijzondere Bezigheden: verborgen talenten, obscure gewoonten, vreemde hobby’s. Hoe gepassioneerd ze ook bezig zijn met hun vak, heel wat auteurs en illustratoren hebben namelijk nog andere liefdes in hun leven. Vandaag is het de beurt aan illustrator Kaatje Vermeire, die niet alleen de nieuwe Jeugdboekenweekaffiche maakte maar er stiekem ook een zangcarrière op nahoudt…

*

Ik moet toegeven dat ik een beetje twijfelde of ik dit wel in het publiek durf(de) gooien, want het is maar een hobby die momenteel op een laag pitje staat en onze muzikale prestaties zijn helemaal niet van een hoog niveau.
Een 8-tal jaar geleden zijn we (met 4 vrienden uit mijn kindertijd/scouts/lagere school met dezelfde muzikale interesse) een groepje gestart: Stains of Noah. Vreselijke naam trouwens . Hoofddoel was: muziekjes maken en er samen vooral veel fun aan beleven!

De wekelijkse repetitie in een oefenlokaal in Ruiselede (met liedjes die door een ‘band’-lid zelf gecomponeerd waren) leidde na een aantal jaar tot een vrij uitgebreid repertoire waarmee we al eens naar buiten durfden komen (vooral in plaatselijke cafeetjes). Eén ambitieus plan heeft ons net ietsje verder gebracht: deelname aan de Jonge Wolven in de Spiegeltent op de Gentse Feesten 2008. Daar hebben we de Publieksprijs weggekaapt (maar dat was niet moeilijk omdat de hele tent vol zat met onze vrienden ) en het jaar daarop mochten we optreden in Trefpunt. Verbouwingen, kindjes, carrières en dergelijke hebben er uiteindelijk toe geleid dat ons bandje is doodgebloed. Er waren nog een aantal pogingen om met andere muzikanten (van buitenaf) de deuntjes in leven te houden, maar dat strandde uiteindelijk uit op niets. De klik was er niet en ik miste ook het plezier en de vertrouwelijke omgang met de vriendjes-uit-mijn-kindertijd.
Twee jaar geleden heeft één van die vriendjes (Dries De Beul) nog contact opgenomen om iets nieuws op te starten, samen met een collega-muziekleraar (Wim Verbeke). We besloten het (met onze hectische levens ) rustig aan te doen en gewoon mooie, intieme nummertjes te coveren, zonder veel tralala. Samen vormen we nu de Wa’Liekes: een akoestisch groepje dat gewoon wa’ liekes brengt (in een bezetting van gitaar, af en toe wat mandoline en vooral veel stemmetjes) en dat vorige winter – vrijwillig – 30 livings heeft afgeschuimd om daar heel diverse publiekjes mee te verwarmen (voornamelijk op uitnodiging van vrienden, familie, vrienden van vrienden van vrienden enz…). Liedjes van Tom Waits, Emmylou Harris, Paul Weller, Bonnie Raitt, the Beatles enz… om de barre wintertijden wat draaglijker te maken.
Een hele fijne ervaring en leuke reacties!

En misschien ook onrechtstreeks ook aansluitend bij mijn illustratiewerk… De confrontatie met verschillende settings, mensen, sferen werkt altijd inspirerend en ook wij trachtten op die specifieke locaties telkens een bepaalde sfeer en gelaagdheid te scheppen. We hadden bijvoorbeeld onze eigen spulletjes mee: een vintage tafeltje, wat postuurkes en een kaars erop, een kadertje met illustratie van zingende walvis… De meeste plekjes waren heel aangenaam en vol luisterende oren (ook vaak met heerlijke hapjes en drankjes achteraf )… Op andere gelegenheden waren we eerder decorstukjes of entertainment voor kindjes bij avondlijke recepties, maar ook dat was een ervaring!
In het begin kwamen er dikwijls veel zenuwen aan te pas. Spelen voor een intiem en vaak gekend publiek vond/vind ik veel zenuwslopender dan voor een onpersoonlijke massa. Dus ook op persoonlijk vlak vond/vind ik het een grensverleggende uitdaging.
We koesteren hiermee helemaal geen verdere ambities en zijn ons goed bewust van het feit dat we slechts covertjes brengen (helemaal niet met het doel ze te veranderen of verbeteren). Gewoon andere mensen en onszelf een fijne tijd bezorgen (de hoofden te legen of ze net te vullen), wat ik ook met mijn beelden poog te doen.
We waren van plan een tweede livingtour te starten met een geheel nieuw repertoire, maar vanwege die hectische levens zijn we hier voorlopig nog niet aan toe gekomen. Een aantal trouwvieringen staan nog op het programma (ja ook dat doen we af en toe… Heerlijk om jonge koppels de ‘echt’ in zien te gaan op onze deuntjes )… En verder zien we wel waartoe het leiden zal…

Word vriendjes met Wa’Liekes op Facebook!

In deze rubriek laten we kinderboekenmensen aan het woord. Nee, niet over hun vak. Wel over hun Bijzondere Bezigheden: verborgen talenten, obscure gewoonten, vreemde hobby’s. Hoe gepassioneerd ze ook bezig zijn met hun vak, heel wat auteurs en illustratoren hebben namelijk nog andere liefdes in hun leven. Vandaag is het de beurt aan illustrator Goele Dewanckel, die een opvallende belangstelling heeft voor vogels. Dode vogels, welteverstaan. Dode vogels en opgezette dieren.

*

De ruimte is donker, veeleer een zaaltje dan een kamer: een balkvormige ruimte van vijftien meter lang, zes meter breed en drie meter hoog, dat is dus een verhouding van 5 x 2 x 1, waar heb ik dat nog gezien? Alles is er van hout, donker gelakt of gebeitst: vloer, kolommen, balken, plafond, rekken, tafels. Er zijn alleen maar vensters aan de noordkant van de ruimte, aan de straatkant. Mensen drukken hun neus tegen de ramen, komen binnen vragen of er iets te kopen valt, maar zij zegt: ‘neen, er is hier niets te koop’. Andere mensen brengen haar dode vogels, ze leggen ze voor de deur van de ruimte, dode vogels die ze hebben gevonden op hun wandelingen, vogels die zich te pletter vlogen tegen hun vensters.
We houden allemaal van vogels. We zijn allemaal betoverd door hun kleuren, hun veren, hun bekken, hun nesten, hun eieren, hun zang, maar bovenal vogels kunnen vliegen, vliegen in het landschap; we houden zo van vogels, omdat het leven er in lijkt samengebald te zijn, een dode vogel spiegelt ons de dood feller dan wat ook in het gezicht. Zij kijkt naar de vogels, soms maak ze er wat foto’s van, maar eigenlijk is dat niet nodig, ze kijkt en ze onthoudt de dode vogel. De grote bonte specht heeft ze gekregen van een buurman die lijdt aan kanker: ze tekent de vogel die voor haar ligt, op de werktafel, ze tekent of schildert tot de universele geur van de dood ondraaglijk wordt. Een roodborstje vliegt zich dood tegen de achteruitkijkspiegel van haar auto, ze heeft het zien gebeuren: de dood zien overkomen in de achteruitkijkspiegel. Ze raapt het vogeltje op, een gebroken pootje, ze vindt geen betere plaats dan het opgezette lam om de dode vogel op neer te leggen: zachter kan niet, doder kan niet. Voor haar verjaardag of voor kerstmis geven mensen haar opgezette vogels. Zij zet die neer in haar ruimte, op rekken en kasten, op tafels en vensterbanken.
Dan tekent en schildert ze de opgezette vogels. Een opgezette vogel is niet een imitatie van een levende vogel: het is een gefixeerde dode vogel, de dood gefixeerd op de onbeweeglijke vogel die niet zingt: de glazen ogen, het stof op de veren: een gekwadrateerde nature morte – vol mottenbollen, een exponent en blijvend bewijs van de dood. Een getekende opgezette vogel is een derde macht van de dood, en wat te zeggen van het houtblok waaruit de tekening hersneden wordt? En wat van de druk? Wat van de druk over druk? En bovenal wat te zeggen van de verloren druk?

tekst: Wim Cuyvers
uit: Goele Dewanckel: Regard dans l’entre temps.  Carnet Graphique. L’orangerie Bastogne, 2010

Goele Dewanckel ontvangt graag gasten in haar kunstenaarsresidentie in de Franse Jura. Meer informatie vindt u hier.

In deze rubriek laten we kinderboekenmensen aan het woord. Nee, niet over hun vak. Wel over hun Bijzondere Bezigheden: verborgen talenten, obscure gewoonten, vreemde hobby’s. Hoe gepassioneerd ze ook bezig zijn met hun vak, heel wat auteurs en illustratoren hebben namelijk nog andere liefdes in hun leven. Vandaag is het de beurt aan illustrator Ann de Bode.

*

Als illustrator houd ik me veel bezig met het uiterlijk van spullen en de sfeer die ze oproepen. Ze kunnen kleurrijk zijn, sprankelend of origineel; zolang ik er maar vrolijk van word.
Zo verzamel ik allerlei voorwerpen die mijn woning opfleuren.
Op een of andere manier hebben veel van die voorwerpen te maken met mijn kindertijd. Speelgoed werd toen nog degelijk gemaakt. Dikwijls werd er metaal in verwerkt dat dan bedrukt werd. Ondenkbaar de dag van vandaag omwille van mogelijk kinderkwetsuur.

Enkele jaren geleden zag ik ergens een speelgoedkeukentje net zoals ik er ooit een had toen ik een jaar of acht was.
De pasteltinten, de vormgeving van de kastjes, het warmboilerke, het aanrecht, het stopje voor de wasbak; het was allemaal zoals ik me herinnerde.
Ik heb niet getwijfeld en heb het keukentje onmiddellijk gekocht.

Dat was de start van mijn verzameling. Ik zoek de keukentjes in alle maten en kleuren. Ze moeten wel uit dezelfde periode stammen, namelijk de eerste helft van de jaren zestig.

Sommige zijn eenvoudig en klein maar ook meer blitse modellen behoren tot mijn verzameling, opgepimpt naar het voorbeeld van de toen gangbare Amerikaanse keukens.

Leuk is dat je zo de mode van de tijd ziet veranderen. De kleuren evolueren, er is de uitvinding en de toepassing van formica met zijn typische motieven.

Het leukste is de verrassing die me wacht bij iedere nieuwe aankoop. Dat kan een kip zijn of een borstel, soms wat potjes, kannen of emmers. Iedere keer krijg ik er wat anders bij, alles ook steeds in miniformaat.

Bij de oven en het fornuis hoorden brandbare steentjes zodat je écht een potje kon koken. Vulde je het boilerke dan liep er echt water uit het kraantje in de wasbak die je met een heus stopje kon afsluiten.

Dikwijls heb ik toen echte mama’s bewonderd, omwille van het spannende vuur en omdat hun keukens tenminste droog en warm bleven, na het koken was mijn kamer dikwijls nat…

Het stoort me niet dat hier en daar een deurtje moeilijk sluit of dat het vocht roest achterliet. Zelfs heuse brandresten in een oventje doen me niets. Ooit kwam dit keukentje voor in de dromen en fantasieën van een meisje.
Ik zie dan steeds dat meisje voor me.
In een kleedje van vichy.
Op de knietjes.
Met vlechtjes in het haar.
Pop en beer kijken toe van aan de kant.
Ze gaat helemaal op in haar rol.
Ze glimlacht.
En daar word ik vrolijk van.

Wie de wereld van Ann verder wil ontdekken, kan nog tot 28 april terecht in de bibliotheek van Genk.

In deze rubriek laten we kinderboekenmensen aan het woord. Nee, niet over hun vak. Wel over hun Bijzondere Bezigheden: verborgen talenten, obscure gewoonten, vreemde hobby’s. Hoe gepassioneerd ze ook bezig zijn met hun vak, heel wat auteurs en illustratoren hebben namelijk nog andere liefdes in hun leven. We laten vandaag illustrator Sabien Clement aan het woord.

*

Ik zit als illustrator niet altijd aan mijn bureau.
Er zijn momenten waar het tekenen wordt gestaakt (en de inspiratie weer wat wordt opgeladen).
Dit is bijvoorbeeld een goede reden:

Mijn zus Dorine heeft reeds 3 jaar een superschattige mobiele koffiebar De Koffiequeen,
waar je de overheerlijkste cappuccino’s geserveerd krijgt.
Omdat de mobiele bar altijd naar daar rijdt waar feest is en vrolijkheid heerst (joepie!),
heeft zuslief vaak hulp nodig, en dus help ik haar met plezier.

Als we de klanten horen zeggen ‘amaai, die maken iedere koffie met superveel liefde!’,
of, ‘oh, zo schoon!…mmm, zo lekker!’, dan lacht de Koffiequeen naar de koffieprinses (ikke dus),
en weten we dat we goed bezig zijn.
Nu is er net de tweede mobiel, Maurice, niet met koffie, maar cava. Benieuwd welke titel ik straks dragen zal…

www.koffiequeen.be
www.facebook.com-koffiequeen
www.sabienclement.be

Hieronder een tekeningetje waarin duidelijk is dat illustreren nooit ver weg is…

In deze rubriek laten we kinderboekenmensen aan het woord. Nee, niet over hun vak. Wel over hun Bijzondere Bezigheden: verborgen talenten, obscure gewoonten, vreemde hobby’s. Hoe gepassioneerd ze ook bezig zijn met hun vak, heel wat auteurs en illustratoren hebben namelijk nog andere liefdes in hun leven. We laten vandaag illustrator Stefanie de Graef aan het woord.

*

Na mijn studies richtte ik ‘Blanc Fixe’ op in een deel van de vroegere kleurfabriek van mijn groottante in Drongen.

Oorspronkelijk deed ik enkel grafisch werk maar 2 jaar later evolueerde mijn bedrijfje steeds meer in de richting van zaalverhuur. Ik had immers twee mooie ruimtes ter beschikking die mijn moeder geleidelijk aan had gerestaureerd. Eén van deze zalen verhuur ik nu voor allerhande evenementen zoals concerten, tentoonstellingen, recepties, seminaries, bedrijfs- en huwelijksfeesten. Tijdens Drongenkermis organiseer ik jaarlijks een tentoonstelling waarbij we met een groepje jonge kunstenaars uit verschillende disciplines tentoonstellen.

Deze job heeft op het eerste zicht maar weinig met illustratie te maken maar geeft mij wel de mogelijkheid te blijven illustreren. Dit werk haalt me ook af en toe van mijn eiland en confronteert mij met de realiteit van het zelfstandig ondernemen.

Wat mij drijft is het feit dat we ons familie-erfgoed kunnen bewaren, in stand houden en restaureren. Door er een multifunctionele zaal in onder te brengen, wordt de site ook opengesteld voor derden. In 2018 kunnen we bovendien het honderdjarige bestaan van ons industrieel erfgoed vieren.

Het is altijd een beetje zoeken naar een goede verhouding tussen beide jobs want uiteindelijk is en blijft illustratie mijn grote passie…