Dat is het leuke aan deze blog. Er zijn geen wetten. Ik schrijf wat ik wil, hoe ik wil en waarover ik wil. Ik hoef geen mening te hebben over alles en nog wat. Ik hoef niet diepzinnig te schijven, geen verkoopbrief te maken, geen scenario. In deze blog ben ik geen copywriter, geen jeugdauteur, geen columniste. Ik wil alleen maar schrijfplezier voelen. En dat is bevrijdend.
Oké, oké, ik blog niet zo dikwijls. Maar dat heeft te maken met dat schrijfplezier. Zonder druk is mijn schrijfplezier groter.
Zo, nu ga ik een uurtje lopen. Bor mag mee. Hij heeft mijn hoed al op.

An Candaele leerde mij soep maken, komkommersoep toch. Als ik soep maak, is het deze. Omdat ze zo lekker is. Let op: koriander pas toevoegen als alles gaar is.
Ingrediënten:
- 2 dikke ajuinen
- 2 komkommers
- ca. 1/2 liter water
- ca. 1/2 liter melk
- bouillonblokje
- peper en zout
- verse koriander

Smakelijk!

Ik stel het schrijven steeds maar uit. Moet éérst de keuken opruimen, mails beantwoorden, een telefoontje doen, facturen typen, naar het postkantoor gaan, soep maken (komkommersoep volgens een recept van An Candaele), elektronisch bankieren, de krant lezen. En als alle excuses op zijn, ga ik foto’s nemen van de hond.

… Zaterdag van Ian McEwan?
Het is een prachtig boek maar ik heb het nog steeds niet uit. De vlucht Firenze-Brussel was te kort.
Ik ben nog volop aan ‘t genieten. Op pagina 152 staat bijvoorbeeld deze zin:
‘Romans en films, rusteloos modern, jagen ons voor- of achteruit door de tijd, door dagen, jaren of zelfs generaties. Maar de dichtkunst verricht haar waarneming en beoordeling door te balanceren op de speldenknop van het moment. Bedaren, geheel tot rust komen om een gedicht te lezen en begrijpen is alsof we proberen een oud ambacht onder de knie te krijgen, zoals stapelbouwen of forel afstrijken.’

Mooi, toch?

Ik heb een overdosis gehad. Een overdosis schoonheid. Een overdosis pleinen. En een overdosis ijsjes. (Chocolade, vanille, mokka, banaan, ananas, aardbei, meloen, frambozen, bosbessen, pistache…) Ik heb prachtige gebouwen gezien, beeldhouwwerken, schilderijen. Het was mooi maar nu is het genoeg geweest. Ik wil morgenavond met mijn honden gaan wandelen en daarna een boterham eten met kaas.

Toch nog even dit: wat mij in Firenze is opgevallen, is het hoge aantal Amerikaanse vrouwen met een facelift. Pas op, ik heb daar niks op tegen. Die dames doen wat ze willen, als ze maar content zijn. Maar zo’n opgetrokken vrouw heeft iets ‘Michael-Jacksons-achtigs’. Er zijn verschillende mogelijkheden, afhankelijk van het deel van hun gelaat dat geopereerd is:

- hun kaken zijn spiegelglad maar hun hals is helemaal verfrommeld;
- hun neus wipt raar omhoog en is bleker dan de rest van hun gelaat;
- hun ogen zijn wijd opengesperd zodat ze de blik hebben van een junkie.

Vanavond in het restaurant zat ik naast een sympathieke Amerikaanse die zich vliegensvlug ladderzat dronk. Toen ze lachte en haar kin omhoog stak, zag ik de littekens. Volià, dacht ik. Weer eentje. Ik wou ze fotograferen voor de blog maar ik durfde niet. Ik heb trouwens het kabeltje vergeten om mijn foto’s op computer te zetten. Die foto’s volgen dus nog. Maar niet van de vrouw met de littekens onder haar kin.