Wat kan een verrassing toch heerlijk verrassend zijn. Zo viel er vanmorgen ineens een Tsjechische brief in de bus. Dan beginnen mijn ogen al te glunderen, want ik weet hoe laat het is.

Michael heb ik leren kennen tijdens mijn uitwisselingsproject in Finland: een jongen van weinig woorden en prachtige beelden – hij is fotograaf. Ik kon me er altijd over verwonderen, hoe we samen dezelfde uitstap maakten, en hij toch zoveel dingen op foto kon vastleggen die ik niet gezien had. Of hoe hij je op iets attent kon maken, vaak in een paar goed geplaatste engelse woorden, waar je echt van stond te kijken.

Zo waren we op rondreis in Tallinn, Estland. We reden de stad uit met de tram. Ik was behoorlijk geshockeerd door wat ik zag; niet bepaald het mooie oude stadscentrum. “That was tourist circus. This is real Estonia”, fluisterde hij me toe. Wat later redde hij ons van een pickpocket-diefstal. Hij had de dader al in de smiezen: “I see faces”. Ja, ik ook, maar niet zoals hij.

In die vier maanden Finland was Michael een echte vriend geworden. En ik ben spaarzaam met het woord vriend. Sommige dingen erf je onbewust, zo had mijn grootvader de gewoonte het woord “vriend” te reserveren tot een zeer beperkt aantal mensen. De naam “vriend” moest je verdienen. Een vriend is iemand die je lang niet gezien hebt, maar als je elkaar terugziet, lijkt niets veranderd: het gesprek gaat gewoon door. Zo iemand is Michael.

We schrijven elkaar nu en dan. Niks spectaculairs, over hoe we leven, en wat ons zoal bezig houdt. Maar dat is genoeg. Vrienden verlangen niet meer van elkaar. Ik hoop hem snel nog eens op te zoeken (prachtig land trouwens, Tsjechië). Tot dan kijk ik regelmatig naar de foto’s die ik af en toe opgestuurd krijg…

Tot morgen,
Benjamin.

Ik weet niet precies wat mijn eerste bouwsel was, maar ik heb er veel neergezet; hutten,
hutten in riet, hutten van kistjes en bakstenen en één in een boom.
Een berkenboom, een paar jaar geleden heeft hij het met een droge knak begeven, die boom, maar van de hut vind mijn vader nog steeds de restanten terug.

Hij werd er knettergek van, miste niet altijd meteen wat ik me toegeeigend had, maar die stenen en ingegraven tegels en bakjes in alle hoeken van de tuin. Want ik verhuisde regelmatig en alleen de bruikbare stukken gingen mee.

Afgelopen weekend kwam er een nieuw houten huis, daar waar de boom stond. Benjamin en papa hebben het rechtgezet. Het plan is om er een typisch Scandinavisch kleurtje aan te geven (denk vissenbloed-rood, licht-blauw of -geel), want daar hebben we een zwak voor. En daar hoort dan eigenlijk weer een berk naast.

Merel.

Het zijn vreemde dagen. Ik tel af, in positieve en negatieve zin. Straks is zij weer weg voor vijf weken. Vorig jaar was het contrast groter: zij op avontuur, ik thuis met de dingen van alledag. Dit keer heb ik gelukkig ook avontuurlijke vooruitzichten (da’s dan aftellen in positieve zin): Bologna, het project met Nico Sturm dat naar me ligt te lonken, het Vlaamse Primitieven – boek… En toch zal het weer wennen zijn: ‘s morgens opstaan in een leeg huis, ‘s avonds gaan slapen in een leeg huis. Dat is dan aftellen in negatieve zin.

Het is officieel: verliefdheid duurt gemiddeld 2 maanden. Dat heeft een officieel onderzoek uitgewezen, het stond zwart op wit in de krant. Een of andere Oezbeekse professor zal zich daar waarschijnlijk jarenlang zoet mee gehouden hebben. Wel, hij mag hier eens komen kijken: ik ontken zijn resultaten formeel. En ik hoop voor u hetzelfde.

Tot morgen (en deze laatste dagen blog tel ik zeker ook af in negatieve zin),

Benjamin.

Er liggen allemaal hoopjes en lijstjes in huis.
Eerder stond ik het mezelf niet toe, maar nu wordt het aftellen. Zondag vliegen we op. Binnen minder dan een week adem ik hele andere lucht in. Eerst een paar dagen Caïro en dan naar het zuiden, Dayr al-Barsha. Daar gaan we weer aan de slag met de archeologische vondsten.

Ik hoop maar dat alles wat ik nog af wilde hebben, klaar is voor die tijd, al schaaf ik telkens mijn doelen bij. Ik denk al te weten dat aan het einde van de week het lijstje niet helemaal leeg zal zijn. Maar dan.

is het weer wennen aan een omgeving vol andere geuren, geluiden en indrukken. Maar ook even alles vanop een gezonde afstand bekijken.

Hoeveel boeken zal ik meenemen en toch onder het maximum gewicht blijven
en welke?

Een klamboe,
iets tegen vlooien, maar wat?
Een kussen ter voorkoming van een stijve nek na het tekenen.
Ook een kleurpotlood.

Zes nachtjes slapen nog.

Dag bloglezer,

Ik wil u graag iets vertellen over afgelopen zomer. Omdat het voor mij een bijzondere zomer was. Ja, eentje met hondenweer, ik weet het, maar als je je amuseert valt dat allemaal niet zo op.

Eén van de dingen waar ik niet zo goed in ben, is genieten van het moment. Zo gebeurt het me vaak dat ik pas halfweg mijn vakantie besef dat ik vakantie heb. Ook afgelopen zomer: opdracht hier, werkje daar… De weken flitsten weer voorbij. Tot ik werd opgebeld door Merels zus Wanda. Ze zat op dat moment in Amersfoort, Nederland, te werken aan een nieuwe voorstelling. “Ronja de roversdochter” doet bij u wellicht een belletje rinkelen? Het was al lang een droom van Wanda en haar vriendin (ook actrice) Eline, om van Lindgrens verhaal een voorstelling te maken. Wanda was op zoek naar rovers. Die moesten niet alleen roveren, maar ook toon kunnen houden tijdens de roversliederen. Tja, ik had nog zoveel werk. Eén try-out en de première dan.

Ik met een vol hoofd naar Amersfoort. Maar plots, bij aankomst, gebeurde het: de klik, in één keer, op “vakantiestand”. Was het het bos, dat me herinnerde aan mijn Robin Hood – avonturen in het Ardeense groen? De setting was in elk geval fantastisch: twee heuvels, waartegen twee grote houten tribunes gebouwd waren. Daartussen een laaggelegen pad. Op, rond en onder de tribunes: acteurs, technici, medewerkers. Repeterend, sjouwend, etend, spelend. Een aantal bekende gezichten, meestal van voorstellingen van of met Wanda die ik de voorbije jaren zag. Maar ook veel onbekenden.

De vrees dat ik als buitenbeentje buiten die groep zou bengelen, bleek ongegrond. Ik werd er opgenomen als was ik al de hele tijd vaste medewerker. De puzzel, met toch veel stukken die elkaar nooit gezien hadden, paste wonderwel, en dat was bijzonder. Er werd gecampeerd, met als centrale plaats de houten woonwagen van de heer Will Spoor, die elke ochtend vloekend aankondigde in de poging heel uit zijn bed te geraken. Als ik 80 was, zou ik dat ook doen. De avonden in die woonwagen waren geweldig, met verhalen, bier, wijn, kaarsen en een gitaar. Wat wil een mens nog meer?

Na de try-out stond mijn besluit vast: ik zou blijven tot de laatste voorstelling. De rest kon wachten. De voorstelling was even bijzonder als de groep die erin stond. Met spanning, humor, hilarische momenten, ontroering en stilte. De tribunes zaten elke keer eivol, waardoor de publieksbegeleider steeds een gezamenlijke “1, 2, 3, hop!” moest toepassen om die hele groep wat bijeen te schuiven en de laatste verstekelingen ertussen te passen. Al moet ik toegeven dat ik niet geheel geloofwaardig voor de dag kwam met mijn bescheiden stoppels, het roversschap lag me bijzonder goed.

Het viel me dan ook zwaar, toen we de laatste voorstelling buigend afsloten, en ik mijn tentje moest afbreken. Niet alleen omdat het voorbij was. Ook omdat ik weer even gevoeld had hoe mooi het is als een groep een groep is. En dat ik dat gevoel soms mis achter mijn tekentafel. Al heeft die ook weer zijn charmes.

Het zit er dik in dat “Ronja” naar België komt. Dan hoop ik dat ik weer even op de woonwagen kan springen. En dat u de weg naar deze voorstelling vindt.

Tot morgen,
Benjamin.

P.S.: Een mooie samenvatting in foto’s vindt u hier.