De pekinees die wij nog kennen uit het begin van ons verhaal, heeft halverwege een internationale doorbraak, een onzachte landing gemaakt. Een dubbele salto van de ene trapeze naar een andere trapeze die niet tijdig kwam. Resultaat: vier gebroken pootjes, een pijnlijke snuit, maar de olijke staart is intact gebleven.
De pekinees voelt zich een beetje moe en misselijk. Hij is hooguit nog geschikt als levende kanonskogel in het circus. Dus wordt hij tweemaal daags de lucht ingeschoten. Het wordt hem droef te moede, als hij beseft hoe graag hij anderen pret en verzet bezorgde als middelmatig acrobaat.
Nu lacht het publiek met hem als hij ter aarde stort. Hoe stralen de gezichten als hij zijn scheve snuit opricht, hoe buldert de circustent van plezier als hij alweer neerploft op zijn pijnlijke pootjes…

1.
Gisteren las ik in het journalistiek werk van Johan Anthierens. Hij schreef over één van zijn televisie-optredens: als onverwachte gast kwam Vader Abraham de studio binnen.
Je zag Anthierens verkrampen.
Vader Abraham was toen wereldberoemd dankzij het smurfenliedje. Hij ontweek elke kritische vraag. Tenslotte beweerde hij uit dat hij het allemaal deed voor de pretlichtjes in kinderogen.
Johan Anthierens ontplofte net niet. Of eigenlijk wel.
Hij sugereerde dat Peyo, de geestelijke vader van de smurfen, wel nooit zijn royalties van het liedje gezien had. Dat was een onterechte opmerking. Vader Abraham stond op en verliet de studio.
Ik heb Johan Anthierens een klein beetje gekend. Hij werd niet graag aan dat televisie-optreden herinnerd. Vooral, denk ik, omdat hij het niet gehaald had in een debat met een soort artiest dat hij verfoeide.
Dus babbelden wij maar wat over Franse liedjes.

2.
In een voorafbeschouwing van de Gouden Uil, las ik dat de jury wel degelijk ‘met kinderogen’ naar de boeken had gekeken. Dat zei Jelle Van Riet, de voorzitster. Ik vraag me af hoe ze dat doet. Ik vind het eigenlijk niet goed, dat juryleden met kinderogen kijken. Volgens mij kijken kinderogen zonder kennis van zaken, zonder historisch besef, zonder vergelijkingspunten, zonder overzicht. Ik mag er niet aan denken dat een jury zo naar mijn of andermans werk kijkt.

3.
Stichting Lezen en de kinderconsul debatteerden laatst in Genk met Studio 100. Ik was er niet bij, en dat spijt me. Studio 100 doet het ongetwijfeld allemaal voor de pretlichtjes in kinderogen.
Ik kan Studio 100 hooguit verdragen in een debat over economie.
Studio 100 vergelijkt zich graag met Disney. Ik stel voor dat we de eerste Disney-film bekijken: Little Steamboat Willie. Daarna kijken we samen naar de eerste film van kabouter Plop. Ik denk dat commentaar overbodig zal zijn. Eerst krijgen we een meesterwerkje vol vondsten voorgeschoteld, daarna een opgewarmde hap naar een versleten recept.
Ik vind dat Studio 100 zijn mond moet houden over creativiteit en cultuur.
Ik val hen ook niet lastig in hun financiële besognes.
Alleen al door de uitnodiging van de kinderconsul, krijgen ze een culturele credibiliteit waarop ze met geen mogelijkheid aanspraak kunnen maken.

Erika Cotteleer schreef de blog van maart.
Paul Verrept interviewt haar naar aanleiding van een van haar bijdragen.

Paul: Dag Erika, wat was er eigenlijk eerst?
Erika: Eerst is er al dat dienblad. Moet je bij het binnenkomen nemen.
Paul: Groot of klein?
Erika: Een groot als je voor het hele assortiment gaat, een klein als je voor een kleinigheidje komt. Als je nu niet ineens je bestek meeneemt heb je je kans verkeken.
Pauk: Tja, Erika.
Erika: Het werkt op mijn gemoed.
Paul: Echt?
Erika: Het is een combinatie van ik weet niet wat allemaal.
Paul: ik weet niet…
Erika: Maar het heeft te maken met een triestheid, een honger naar vol-au-vent en een sociaal isolement.
Paul: Je kan er niet tegen?
Erika: Ik kan er niet tegen, word er droevig van en kan het arriveren van massa’s neutrale gezichten niet verdragen. Waarom lijkt niemand blij in een zelfbedieningsrestaurant?
Paul: ?
Erika: Je kan de meest rose aarbeienpuddinkjes kiezen, de grootse rijstvlaaien en de bruinste boomstammetjes met purree.
Paul (lachend): Lekker!
Erika (wanhopig): Je hebt een enorm toestel met alle soorten drankjes in alle soorten glazen.
Paul: Soms wil je ook iets extra, toch?
Erika: Je kan nog extra mayonaise, suiker, melkjes en servietten nemen
aan de kassa en toch…
Paul: Ik ben al lang tevreden!
Erika (beslist): Niemand is blij in een zelfbedieningsrestaurant.
Een mama, een papa en minimum twee, maximum drie kinderen. Een heel oud koppel. Twee beste vriendinnen met (haar)problemen.

Paul: Problemen?

Erika: De een slentert achter de andere van de kroketten naar de saladbar.

Paul: Ze hebben dus ook kroketten.

Erika (fluistert): Er wordt verdacht weinig gepraat.

Paul: Nu wordt het spannend, Erika.

Erika: Laat staan gelachen. Je eet, je drinkt, je eet, je drinkt je glas leeg, je wacht even en dan zet je je dienblad op het afruimrek.

Paul: Bedank, Erika, voor dit gesprek.

Gisteravond kwam de Vlaamse charmezanger Elvis Peeters op bezoek. Ik heb mensen die zingen altijd bewonderd. In het geval van Elvis Peeters is de bewondering nog groter: hij kan niet goed zingen, maar doet het toch. Een maand geleden bracht hij een nieuwe cd van zijn groep De Legende. ‘Bijt! Bijt! Bijt!’ Ik was beledigd door het lelijke hoesje, maar de liedjes zijn fantastisch.
Elvis Peeters is schrijver-zanger, zoals je vroeger priester-dichters had. Tijden veranderen, en dat is niet altijd een slechte zaak.
Deze keer had hij zijn nieuwe boek mee: ‘Meneer Papier en zijn meisje’. Het is een prachtig en wreed verhaal over Meneer Papier die armen en benen van zijn vriendinnetje knipt om haar niet kwijt te verliezen. Net daardoor raakt hij haar kwijt. In deze verschrikkelijk liefde komt het meisje er al bij al weinig aan te pas. Ik lees het ook als een verhaal van grote eenzaamheid.

Terwijl de poes lag te spinnen, luisterden de zanger en ik naar liedjes van Kris De Bruyne. Het meesterwerkje ‘Lieve Jacoba’ waarin de piano van Koen De Bruyne tussen de woorden van Jan Arends slalomt. En tenslotte ‘Tijd om te gaan slapen’: ‘Tijd om te berusten in het feit dat spijt van geen belang meer is.’

Gisteren. Ik las voor met Bart Meuleman in café Rood Wit in Berchem. Een buurtcafé dat literaire en muzikale activiteiten organiseert waar je van achterover valt. Met een talrijk en zeer aandachtig publiek. Eerst lazen we Mijnheertje Kokhals, daarna las Bart wat gedichten.
Ik vond een paar weken geleden – in een verloren gelopen mapje op de harde schijf van mijn computer – een paar verhalen terug. Over ongewone liefdes, niet alledaagse verlangens. Die las ik gisteren. Ik geef er ook hier eentje prijs.
Over een meisje dat graag straf krijgt:

Een meisje kreeg graag straf.
Ze was heler dagen stout, maakte haar huiswerk niet, plukte bloemen uit den hof, gooide met proppen naar de meester, liet haar moeder met haar broertje van de trap vallen, maakte het nieuwe horloge van papa stuk en nam geen hap van haar lievelingsgerecht… Om toch maar straf te krijgen.
Op een dag kwam ze een jongen tegen. Die graag straf gaf.

‘Ik wil je ook wel straffen als je helemaal niks misdaan hebt,’ zei de jongen schuchter.
‘Graag,’ zei het meisje.
Want ze had een goed hart en vond het akelig zo vaak mensen pijn te doen in de hoop een beetje straf te krijgen.

‘We spelen schooltje,’ zei de jongen.

‘Zoals u wil,’ zei het meisje lief.
Ze speelden de hele dag en zelfs een klein stukje van de avond.
Het meisje kreeg de ene straf na de andere, tot ze bijna wilde dat het ophield. Maar daar kwam alweer een nieuwe straf die ze toch weer spannend vond.

Plotseling moesten ze naar huis.
‘Jammer,’ zei de jongen en dat vond het meisje ook.
‘Was het erg of was het goed?’ vroeg de jongen.

‘Het was erg goed,’ zei het meisje.

Hoe het verder ging?
Het meisje trouwde met een andere jongen die nog betere straffen bedacht, ze leefden niet zo lang maar heel gelukkig en kregen drie dochters.
De jongen werd verliefd op een vrouw die niks van straf moet weten. Hij denkt bij volle maan altijd aan het meisje dat hij zo lang geleden kende.