Beste Kakelbontjes,

En ineens is het dan 2009!
Ik ben blij om, vanuit deze mooie villa, alle Kakelbontlezers een heerlijk en inspiratievol 2009 te mogen wensen.

Ik vind het een hele eer hier te mogen vertoeven, en te genieten van alle sporen die zoveel schitterende auteurs en illustratoren hebben achtergelaten.
(Alhoewel, Klaas, die vieze sokken had je gerust mogen meenemen!) ☺

Voor degenen die geen idee hebben wie ik ben: Ik ben Joke Guns, zaakvoerster van boekhandel Woeste Willem in Aalst. Ik probeer van Woeste Willem een jeugdliteraire ontmoetingsplek te maken. Soms lukt dat.

De jaarwisseling voelt bij ons thuis extra bijzonder. We zorgen niet alleen voor onze eigen kroost, maar ook voor twee zeventienjarige Polen. Deze jongens zijn in België voor de Taizé-ontmoeting. Erg communicatief zijn ze niet. Veel meer dan yes en no komt er niet uit. Hun Engels is beroerd, en ons Pools nog slechter.
‘Jag talar svenska’ probeerde ik nog even wanhopig. Maar ook dit sloeg niet aan ☺
Gelukkig is er nog steeds gebarentaal!

Mijn winkeljaar kon ik heel fijn afsluiten. Een oude dame wandelde Woeste Willem binnen. Het was haar eerste bezoek aan een winkel in meer dan drie jaar. Na een zware val voelde ze zich te onzeker om de stad in te gaan.
Haar eerste stap na al die tijd mocht er eentje in mijn winkel zijn. De dame genoot van het gekibbel van rondrennende kinderen, ze ontdekte de boeken die ze al jaren gemist had, en ze genoot. En ik ook!

’t Was een mooi jaar, 2008!
Er was alweer een prachtige boekenoogst. Ik hoop dat ik jullie in de komende dagen en weken mijn favorieten mag toefluisteren?

2008 was ook het jaar dat onze jongste zoon thuiskwam. Op 1 maart sloten we, in een tehuis in Addis Abeba, onze Moseo in onze armen. Hij is de cement in ons gezin. En we zijn blij dat hij eindelijk thuis is.
Moseo sloot 2008 af met een verhaaltje over Gonnie, een lief gansje met knalrode lievelingslaarsjes, Nathan en Yun keken nog een stukje Sound of Music mee (valt het jullie ook op dat ze, bij de meest romantische passages, steeds gaan zingen? Ok, het is een musical, maar als iemand midden van een langverwachte zoen ineens in mijn oor begint te galmen, zou ik dat toch niet zo geslaagd vinden).

Onze kroost ligt te slapen, onze Poolse jongens zijn veilig terug van het grote landenfeest, en wij zijn moe.

Welterusten ☺

Joke

althans op deze virtuele speakers corner.

Op klaas-punt-b-e ga ik verder, en misschien ook in uw boekenkast of bibliotheek.

U was een aangenaam publiek en ik zie u graag terug aan de andere kant van middernacht.

XXX

K

PS> Woeste Joke wordt straks de nieuwe conciërge. Vanaf de eerste seconde van 2009 bent u dus in goede handen.

© Paul Buckley/ Print Magazine

In het oktober-nummer van Print Magazine staat een boeiend artikel over de heilzame werking van de kill-your-darlings-discipline. Het doet minder pijn om in je eigen vel te snijden als je weet dat je niet alleen bent. Acht bookdesigner tonen en vertellen over hun zoektocht naar de finale cover, die niet noodzakelijk hun favoriete cover is. Want ook auteurs, marketing & sales departments en boekhandels mogen hun zegje doen. ‘We all assume we know something about the buying body, or the body politic. But, frankly, no one has a clue’, dixit Knopf designer Peter Mendelsund.

Elke handeling begint met een gedachte. Alles wat we doen, alles wat we zeggen, schrijven of plannen, zelfs alles wat we voelen wordt gestuurd door ons denken. Daarom is er altijd een figuur aanwezig in mijn illustraties. Daarom heb ik iets met grote hoofden. Niet voor niets gaat mijn debuut Jot, over een piekerend mannetje. Omdat de gedachte, het idee, het begin is van elk beeld. De inhoud is het skelet van de vorm. Vorm is vel, verpakking, techniek. Eerst moet ik weten wat er vanbinnen gebeurt, wie mijn personage is, wat hij/zij denkt en voelt.

Heuvelwachter Ries uit het boek Wortels, is een introverte, a-sociale kluizenaar. Dat zie je aan zijn hoofd waarvan het grote voorhoofd bijna tot over zijn oogkassen plooit, en de nauwsluitende muts die zijn gedachten helemaal inpakt.
In Vanwege de liefde is de vader van Tufje een vadsige egoïst die alleen aan braadworst en aan zichzelf denkt. Dat zie je aan zijn bladvullende verschijning waarbij je zijn scheten bijna kan ruiken.

Ik ben altijd op zoek naar een uniek, passend uiterlijk voor mijn personages, want dàt bepaalt de visuele identiteit van mijn verhaal. Uit gewoonte begin ik altijd met de omtrek, het volume van het hoofd of het lichaam, maar regelmatig zit ik vast, omdat ik mezelf betrap op herhaling. Met de neus beginnen is een klassieke truc om eens ergens anders uit te komen. De fotospelletjes van mijn zoon hierboven, kunnen de inspiratie ook helpen, maar van Wolf Erlbruch kreeg ik ooit de gouden tip om met mijn ogen dicht te tekenen. Dan knip je die link tussen denken en zien wat je doet even los. Dan vertrouw je op je gedachten en niet op je ogen, en kom je sowieso uit op nieuwe vormen waarmee je jezelf verrast. En dat is een vliegende start voor een mooi verhaal.