In deze rubriek laten we kinderboekenmensen aan het woord. Nee, niet over hun vak. Wel over hun Bijzondere Bezigheden: verborgen talenten, obscure gewoonten, vreemde hobby’s. Hoe gepassioneerd ze ook bezig zijn met hun vak, heel wat auteurs en illustratoren hebben namelijk nog andere liefdes in hun leven. We laten vandaag illustrator Jan de Kinder aan het woord.
*
Sinds enkele jaren rij ik op een eenwieler.
Dat ging in het begin niet van een leien dakje. Ik ben nu eenmaal niet wat je noemt een sportief type. Als kind al niet. Ik was het kind dat tijdens de turnlessen tegen de bok op botste of tegen de plint aan knalde. Het gevolg was dat ik angst ontwikkelde voor alles wat beweging was. Een gebrek aan zelfvertrouwen. Faalangst tot in de toppen van mijn tenen.
Enkele jaren geleden ontdekte mijn dochter de circusschool. Ze schreef zich in voor een lessenreeks eenwieler voor kinderen én volwassenen. Ze was een beetje bang om er aan te beginnen, dus ik ging met haar mee. Ik bleek de enige ouder te zijn tussen al het kleine grut. Ik wou meteen afhaken, maar de lesgever overtuigde me het toch te proberen.
Met vallen en opstaan leerde ik de techniek. Leerde ik mijn eigen grenzen te verleggen. En als ‘eenwieleren’ iets gemeenschappelijk heeft met tekenen en schrijven, is het net dat. Je grenzen verleggen. Met een eenwieler heb je dan keuzes zat.
Je kan ermee vooruit fietsen, maar ook achteruit. Je kan ermee hoogspringen, maar ook verspringen. Je kan een helling op fietsen en een trap afrijden. Op een kabel rijden of touwtjespringen…
Ik wil helemaal niet beweren dat ik dat allemaal kan, of dat ik technisch een hoogvlieger ben. Maar intussen heb ik sommige van die mogelijkheden wél al eens geprobeerd. Zo fietste ik op een eenwieler van twee meter hoog. Of ik speelde wedstrijden basket op een eenwieler.

Met de eenwieler sloop de wereld van het circus en het circustheater ook binnen in mijn werk. Beweging blijkt voor mij als illustrator een manier om emotie uit te drukken. Het meisje dat gepest wordt, rijdt op een eenwieler. Het jongentje wiens moeder ongeneeslijk ziek is, oefent handstand in een hoek van de pagina. Het is zijn manier om met zijn verdriet om te gaan…
Sinds vorig jaar geef ik samen met een circusdocente een interactieve workshop die de kracht van een verhaal combineert met de beweging van het circus. De voorstelling is een combinatie van tekenen, vertellen en circustechnieken voor jonge kinderen mét hun ouders. Met als doel het vertrouwen tussen ouder en kind te versterken. Het zelfvertrouwen van het kind neemt toe en dat groeiende zelfvertrouwen neemt mogelijke faalangst en remmingen weg.
Net zoals een eenwieler dat doet.

HET CIRCUS IS IN DE STAD is een voorstelling/interactieve workshop van illustrator Jan De Kinder en circusdocente Lien Pepermans in samenwerking met Artforum. (info: www.artforumvzw.be en www.hetcircusisindestad.be)
Het circus is in de stad / Pieter van Oudheusden en Jan De Kinder (De Eenhoorn, 2006) ISBN 90-5838-380-6