Vorig jaar (of twee jaar geleden, herinneringen zijn altijd een beetje wazig) viel mij het genoegen te beurt om naast illustrator Benjamin Leroy te zitten op een signeersessie op de boekenbeurs. Een gevoelige, poétische tekenaar, steeds op zoek, zo herinner ik me hem na een voormiddag samen signeren. Net als bij Benjamin heeft muziek ook bij mij een belangrijke plaats. Ik kan het niet mooier verwoorden dan hij het deed toen hij hier in de villa verbleef:  http://www.villakakelbont.be/blog/?p=485

Niet alleen is muziek een inspiratie, ze brengt me vooral ook in de juiste stemming om te tekenen en te schilderen. Nu ik dit neerschrijf valt het me eigenlijk op hoeveel tijd ik besteed aan het proberen in de juiste stemming te geraken. Er zijn zo van die dagen waarop ik niet kàn tekenen, alles wat ik op papier zet lijkt nergens op. En dan plots komt er een golf waarop alles vanzelf gaat. Het voelt wat als surfen (niet dat ik dat ooit heb gedaan, maar goed): je ligt zowat te peddelen in een onmetelijke zee en plots word je meegenomen op een golf en je hoopt dat de rit zo lang mogelijk duurt… want plots kan het voorbij zijn: een afgebroken potloodpuntje of plotse existentiële wanhoop… Dan is het weer wachten op een volgende golf. Dé manier om in de ‘zone’ te geraken heb ik nog niet ontdekt maar muziek is in elk geval een goede sleutel.

Als eerbetoon aan die muze wou ik muziek en illustratie samenbrengen: tekenen op muziek, musiceren op een illustratie…

Voor:

Tijdens:

Na:

Op één of andere mysterieuze wijze word steeds aangetrokken door voorwerpen die al een leven achter de rug hebben: oude papiertjes, gereedschappen, behang, oud ijzer, afval, rommel, … ik vind het bijzonder inspirerend én spannend om te verzinnen wat een weggegooid, ongewenst, versleten voorwerp al allemaal heeft meegemaakt, gezien, gehoord… Overal vind je dingen die worden weggegooid, dingen die iemand niet meer wou: langs de kant van de weg, op rommelmarkten, in het containerpark. Mijn vader had ook al de gewoonte om met meer terug te komen van het containerpark dan waarmee hij was vertrokken, misschien is het een genetisch defect. De voorwerpen zelf geven vaak de inspiratie en zorgen zo zelf voor een nieuw leven. Zo ben ik ooit begonnen met het verzamelen van oude rozenprenten en er telkens een illustratie van te maken geïnspireerd door het thema “rozen”. Ondertussen is het al een reeks van meer dan 15 verschillende rozen die nog steeds blijft groeien…

Trouwens, heb jij nog een oude rozenprent aan je muur hangen? Aarzel niet en stuur hem naar me op!

Naast de hoed van prentenboekenillustrator liggen er nog enkele andere hoeden op mijn plank. De animatie-hoed, de consultant-hoed, de grafisch-ontwerper-hoed, … Als ontwerper gebeurt het regelmatig dat je je ‘talent’ in dienst moet stellen van het verkopen van rommel waar niemand echt gelukkiger van wordt. De dagen dat je je eigen baas bent, bedank je daar vriendelijk voor, maar als je voor een ander werkt heb je die keuze veel minder: de kritische geest wordt dan even uitgeschakeld en je voert gewoon je vak goed uit. Maar geregeld valt er een opdracht uit de lucht voor een zaak waar ik ook zelf gepassioneerd door ben. Die bezorgen me een energiegolf waar ik maandenlang op kan verdersurfen… Zo mocht ik onlangs een infobrochure maken in de vorm van een klein prentenboekje voor IF Global:

Het volledige prentenboekje kan je hier downloaden: http://www.ifglobal.org/nl/a-small-story.html

Een rondleiding in het atelier: let op dat u niet struikelt over de poten van de schildersezel en de half afgewerkte doeken. Tussen de boekenrekken staat een grote werktafel/lichttafel. Daarnaast een tafeltje/karretje vol materiaal. In het gaatje daartussen past net een stoeltje. Op dat stoeltje pas ikzelf…

Terwijl ik honden op een plank schilder hoop ik dat er een fractietje van het virtuoze meesterschap van de grote Rien Poortvliet op me afstraalt…

Het doorbladeren van boeken met tekeningen en schilderijen van grote vrouwen en mannen vervult me altijd met een mengeling van bewondering en kriebelende onweerstaanbare goesting om nooit meer te slapen en voor altijd te tekenen en te schilderen!

Misschien had mijn vader dit houten kastdeurtje nog nodig, maar toen ik het zag wist ik dat dit het canvas zou worden voor de cover van een vooralsnog top-secret (als u toch als enige deze post zou lezen, hou het dan tussen ons ) toekomstig boek:

Dit weekend was het een ware beestenboel op mijn werktafel. Voor het album “People are the worst” van rapper Pip Skid schilderde ik de cover. Als concept bedacht ik een groepje misnoegde, gewonde dieren (met leuke ‘beeld-woordspelinkjes” natuurlijk). Ik word vaak diep ongelukkig als ik zie met hoe weinig respect en onwetendheid de mens zijn omgeving en mede-planeetbewoners kan behandelen… dus nam ik gezwind mijn marterharen penseel en schilderde ik met verf van geplette nachtegalentongetjes het volgende tafereel op een geitenvel: