Vandaag werk ik aan de voorbereiding van een lezing voor studenten van de Katho in Tielt. De Stichting Lezen organiseert deze ontmoetingen in het kader van leesbevordering. Toekomstige leerkrachten sensibiliseren is inderdaad heel belangrijk. Ik ben van plan om er een leuke ontmoeting van te maken. Het verhaal dat ik zal vertellen, zal ik netjes in powerpoint gieten. Ik durf eerlijk bekennen dat ik in mijn tien jaar lesgeven nooit powerpoint gebruikt heb. Wel sobere didactische middelen uit de oertijd, zoals een bord en boeken. Maar nooit een powerpoint. Ik vind dat namelijk een beetje dubieus. Je kan je verschuilen achter die beelden. En de mooiste powerpoint kan nooit een enthousiaste leerkracht vervangen. Ik gebruikte mijn armen, benen, glimlach, stem(verheffing soms) en ogen om de leerlingen te boeien. Ik heb die thematiek trouwens verwerkt in een Leeskriebel van Averbode: De digijuf. Ik ben van plan om de studenten ook iets te vragen. Volgend jaar verschijnt in de beroepenreeks bij Davidsfonds/Infodok Later word ik juf, met tekeningen van Annemie Berebrouckx. In die reeks worden beroepen voorgesteld aan de hand van toekomstdromen van kleuters. Een van de hoofdstukjes is: Wat moet ik kunnen? Ik zal de studenten vragen wat het belangrijkste is dat een juf/meester moet kunnen. Mijn antwoord staat in het boek: ‘Ik moet graag kinderen zien.’ Dat is het allerbelangrijkste. Natuurlijk moet je ook basiskennis hebben en dat allemaal op een boeiende manier kunnen uitleggen ook. Maar op de eerste plaats moet je je leerlingen graag zien. Dat is iets wat je niet kan leren. Maar ik zal het volgende week zeker toepassen. Het wordt dus een powerpoint met passie…    �