Ik vind de boeken van Emma Adbåge geniaal. Dat kan ik niet genoeg zeggen. En één van de leuke dingen aan Emma Adbåge is dat ze een tweelingzus heeft: Lisen. En Lisen maakt ook prentenboeken. En die zijn ook geestig en grappig en leuk om naar te kijken. Kurt och Kio vill ha djur (Kurt en Kio willen een dier) is er zo één.
Kurt en Kio zijn mannetjes met rare mutsen. Ze wonen in een gewone woonwijk en bijna al hun buren hebben een huisdier. Dat willen zij ook! Makkelijker gezegd dan gedaan: de hond is al van iemand anders, de spin bijt, het paard mag niet in de lift, de slang eet het knuffelbeest op, de kreeft bijt de tv-kabels stuk en het konijn doet overal kaka. Dat konijn geven ze dan maar aan de circusdirecteur (“Net wat we nodig hadden, het vorige konijn is pas weggetoverd!”) en in ruil krijgen ze lotjes voor de loterij – waarmee ze een enorm knuffelpaard winnen. Mission accomplished.

Iedereen heeft een huisdier! Behalve Kurt en Kio.

De papegaai vliegt weg.

Iedereen ziet toch dat paarden niet in de lift mogen?

Het schattige knuffelbeest heet Montana.

De slang eet Montana op.

Alle vissen zijn dood, behalve de kreeft.

Dit is de laatste prent. Het kereltje op de trap gilt dat ie ook een dier wil.

De illustraties zijn een beetje ouderwets, maar niet van dat moderne retro-ouderwets. De figuren zijn eigenlijk gewoon heel lelijk. Niemand weet of die mutsen niet gewoon grote worsten zijn. Dat vind ik leuk. Net zoals ik het leuk vind dat Kurt en Kio lekker hun gang gaan. Dat hun zoektocht zot is, maar niet van de pot gerukt. Dat er geen boodschap in dit verhaal zit, maar dat er toch warmte in sluipt. De warmte van plezier!

(An Stessens)

Kurt och Kio vill ha djur
Lisen Adbåge
Bonnier Carlsen, 2010

Kijk bij Lisen: http://www.lisenadbage.com
Kijk bij Emma: http://www.emmaadbage.com