Elke dag maak ik een ochtendwandeling met Spot. Het wandelpad achter mijn huis leidt naar een klein natuurgebied met een bosje en een beschermd moeras. Ik geniet van de druilerige regen op mijn gezicht. Ik heb soms nood aan de natuurelementen die op mij inwerken: rukwinden die me uit mijn evenwicht proberen te brengen, harde regen kletsend als een natuurlijke douche, voetstappen maken in de verse sneeuw, de donder boven mij horen rollen… De westenwind geniet mijn voorkeur omdat hij de geur van de zee voor mij meebrengt. Ik geef toe dat ik op een zalig plekje woon al verandert het soms in een stormgebied.

25 juni Ochtendwandeling Gavers Hamme-Zogge

25 juni Gavers Hamme-Zogge

Vandaag kwam ik een verrezen mens tegen. Dat gebeurt me niet zo gauw. Raymond, een achtenvijftigjarige man was de graskant van zijn weide aan het maaien. Gek om hem weer te zien. Vlak na de storm van 16 juli, die ook mijn tuin verwoest had, klom hij op zijn schuur om het dak te herstellen. Hij struikelde over een vermolmde balk en hij dook met zijn hoofd zes meter naar beneden. Maandenlang lag hij verlamd op een ziekbed. Langzamerhand werd er aan zijn revalidatie gewerkt en nu staat hij er weer, levend en wel. Desalniettemin hoort hij nog een hinderlijk geruis in zijn rechteroor en zijn vingers blijven stram, maar daar valt mee te leven.

Het was eigenlijk al de tweede keer dat hij door het oog van de naald was gekropen. Hij werkt als vrachtwagenchauffeur bij een bouwbedrijf. Dag en nacht. Twintig jaar geleden sliep hij maar 25 uur per week. Door dit helse en vermoeiende werktempo viel hij uiteindelijk in slaap tijdens het werk. Hij werd niet meer wakker. In allerijl voerden ze hem naar een algemeen ziekenhuis en meteen daarna naar het U.Z. in Gent. Diagnose: hersenvliesontsteking. Door oververmoeidheid kon zijn lichaam geen weerstand meer bieden. Zijn vrouw en kinderen stonden er bij toen hij door een priester berecht werd. Een Gentse professor liet als laatste redmiddel een nieuw medicijn uit het buitenland overvliegen. Dat werd op Raymond uitgetest en wonder boven wonder werkte het onmiddellijk. Raymond stond op en wandelde weg van zijn sterfbed.

‘Ik heb het laatste jaar voortdurend liggen denken,’ zei hij, ‘Waarom heb ik dertig jaar onophoudelijk gezwoegd? Was dat nu mijn leven? Ik keek voortdurend in de spiegel van mijn eigen leven. Financieel gewin kan me niets meer schelen, het stelt zo weinig voor. Vanaf nu ga ik mijn leven anders aanpakken.’

Raymond heeft drie keer geluk gehad!