Het zou een oefening worden in het leren omgaan met de tijd schreef ik. Dat was het ook wel een beetje. Nu het bloggen, eerder schrijven van een dagboek meent één van mijn (nerdse)vrienden, ten einde loopt, kijk ik er met een tevreden gevoel op terug.

Tijdens het uur leesbevordering is iedereen ‘verplicht’ om gedurende beperkte tijd in een zelfgekozen boek te lezen. ‘Vrij lezen’ noemen we dat. We hebben dat ogenblik, dat naarmate de kinderen ouder worden, langer duurt, bewust ingebouwd. In het lessenrooster van elke dag dreigt het vaak te moeten wijken voor wat belangrijker is of lijkt. Hier in de boekenklas heeft het vrij lezen een vaste plaats gekregen. De jongste klassen hebben er vaak moeite mee, gewoon stil zitten en proberen om in een boek/tekst verdiept te raken is niet altijd vanzelfsprekend. Maar eens ze het lezen goed onder de knie hebben, zien we, hoe ze de tijd die op dat ogenblik toch niet anders ingevuld mag worden, geconcentreerd doorbrengen. Vooral wie thuis geen leescultuur kent, hopen we op die manier te leren dat het prettig kan zijn om even tijd te nemen voor’ lezen’.  En daar slagen we ook wel in, stel ik vast wanneer ik de oudste klassen zie neerstrijken.

Dit schrijven deed me aan die verplichte leesmomenten denken. ’t Was niet altijd makkelijk. De laatste weken zaten ook overvol. Maar toch was het aangenaam mezelf te verplichten voor de computer te gaan zitten en stil te staan bij wat er was gebeurd.
Nu vrijdagavond, ben ik blij dat de week er op zit. ‘k Had misschien nog willen vertellen over de eersteklassers die trots de titel van hun boek voorlezen. ‘Heb je dat gehoord, dat was zonder hakken en plakken, juf’ … over de diepzinnige gesprekken die de tweedeklassers voeren naar aanleiding van Bart Moeyaerts Brief die Roosje vond… Maar mijn energie is op, zoals een vulpen die laat voelen dat het laatste restje inkt in het reservoir wordt aangesproken.

Straks mijn verwaarloosd paardje met liefde (al prefereert ze eerder wortelen) overstelpen.  Morgen op zoek naar De thuiskomst van Shaun Tan en later misschien wel eindelijk een keer ongestoord met de poes en een boek op de schoot.

Bedankt voor de uitnodiging, het voelde goed om even in jullie huis te mogen logeren,voor de fijne reacties, op de blog, in de mails en zomaar tussendoor.

Tot ziens