Dinsdag avond, een fijn restaurant, goed eten, goede muziek.
Afgesproken met Stijn Vranken, stand-up dichter. Als dat bestaat is hij het wel. Als het niet bestaat is hij het ook.
Een avondje met Stijn is altijd een garantie voor fijne gesprekken. Soms zit je met iemand gewoon op hetzelfde spoor en kan er weinig mislopen.
Er had echter veel mis kunnen lopen als je bedenkt hoe we elkaar ooit ontmoetten.
Als laatstejaars student zocht ik toen contact met Stijn door de volgende memorabele intro:

‘Hey, ben jij Frankenstein?’
‘Ja.’
‘Mag ik iets vragen? Ik ben verzamel monsters en euh, zou ik foto’s mogen maken van u?’
‘Euh, ok…’

Die foto’s heb ik getrokken en Stijn figureert uiteindelijk in één van mijn boeken als Stijn de Vampier (Stef skelet wil vliegen)
En ondanks (of dankzij?) die stuntelige en toch wel beledigende ‘pick-up line’ hebben we al jaren een fijne vriendschap.

Daarom (en omdat ik een fan van zijn werk ben) wou ik een gedicht uit zijn recente bundel ‘Vlees mij!’ voorzien van een tekening voor de blog.
Maar kiezen is zo moeilijk, en dus zijn het er twee geworden.

En deze is speciaal voor jou.

Nu

Ik kan je nu al zeggen,
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.

Tenzij heel even – zoals nu,
om wadend door mijn bloed
naar m’n hoofd te stijgen.

Dan denk ik aan je.

Zoals nu.

(uit: Vlees mij! van Stijn Vranken)

Alleen is een kamer

Alleen is een kamer
zonder raam
dat uitziet op een stad vol fantastische mensen
in twee categorieën:
zij die jou niet kennen
en zij die niet van je houden.

Het is de kamer waar de deur wijd openstaat
omdat een oude vriend ze niet heeft dichtgedaan,
toen hij drie maanden geleden langskwam
om te vragen waar je ex tegenwoordig woont.
En om je boormachine te lenen.

Alleen is de kamer waar de telefoon nog
in de verpakking zit, waar de post bestaat uit
ongeadresseerd drukwerk en heel soms
een brief, gericht aan de vorige huurder.

Het is de kamer waar de klok op te laat staat,
de televisie sneeuwt, de kraan lekt en de stoelen
kraken. Waar planten zich bukken als je ertegen
praat, waar de hond wegvlucht als je hem roept
en waar de vissen altijd
aan de achterkant van de bokaal zwemmen.

Alleen is de kamer waar ’s avonds,
wanneer de stilte geeuwt
en je maar weer ravioli uit blik eet,
plots het licht uitvalt.

En dan, op straat iemand naar je roept (…)

Of nee,
toch niet.

(uit: ‘Vlees mij’ van Stijn Vranken)

Liefste,
allerliefste,
ben ik nu alleen?

Ik vlieg maar,
waai maar
zonder rust.

We waren
zo goed
samen,
jij en ik.

Als een bed van dons.

(uit: Liefste, allerliefste van Riske Lemmens)

Verschijnt in 2009.

Er zijn dagen dat mijn hoofd lijkt te barsten van de ideeën. Elk beeld, een foto, een tekening, een jas aan de muur, lijken een nieuw verhaal te willen worden. Even kan ik ze vasthouden tot ze vervangen worden door het volgende beeld, het volgende verhaal.
En dan zijn er dagen dat het ruist in mijn hoofd. De trein puft maar wil niet vertrekken, spinrag in de hoeken. Waar was ik ook weer zo enthousiast over? Maakt het echt een verschil? Twijfel overmant me.
Daarom heb ik plakboeken. Alles wat me zou kunnen helpen en inspireren plak ik volgens een bepaald systeem in rode, blauwe, zwarte schetsboekjes.
Op lege dagen blader ik erdoorheen en laat me willekeurig wegvoeren.
Het systeem? Intuïtie.