Wally de Doncker is vanuit onderwijs in jeugdliteratuur terechtgekomen: hij heeft jaren les gegeven aan een basisschool en hij was leraar leesbevordering in de lagere school van het college van Dendermonde. Hij merkte dat hij kinderen in de ban kon houden wanneer hij verhalen vertelde. Toen is hij beginnen schrijven. Inspiratie haalde en haalt hij nog steeds uit schoolervaringen, jeugdherinneringen en zijn gezinsleven.

Hij vond zijn stem in "Wachten op een snor" (1993, Davidsfonds/Infodok), dat over de vriendschap tussen Sander en zijn mentaal gehandicapte tante Lien gaat. Voor het eerst snijdt hij een realistisch onderwerp aan in een lichte, ernstige toon die ook plaats voor humor laat. Hetzelfde geldt voor "Een opa met gaatjes" (1996, Davidsfonds/Infodok), waarin Hanne leert omgaan met de langzame achteruitgang van haar grootvader. Herkenbare personages, relaties die met veel gevoel worden beschreven, dat is zijn grote sterkte.

Dezelfde aanpak vind je terug in "De nieuwe handen van papa" (1996, Davidsfonds/Infodok) en "Mijn neefjes zijn wolven" (1998, Davidsfonds/Infodok), die echter iets hardere thema's aansnijden zoals het leven in een kansarm gezin en gepest en mishandeld worden.

In "Ik wou dat ik een pop was" (2002, Davidsfonds/Infodok), neemt hij een van zijn eerste thema's opnieuw op: milieu. Je ziet de wereld door de ogen van Pros, een oude, eenzame man die heimwee heeft naar een tijd waarin de samenleving rustiger en groener was. Hoewel de mooie illustraties van Harmen van Straaten goed de toon en de sfeer neerzetten, wordt het thema in de tekst soms wat te expliciet uitgewerkt.

In zijn samenwerking met illustratrice Gerda Dendooven gebruikte hij minder woorden. Het leverde een drieluik van prentenboeken op dat tot het beste van zijn werk hoort. "Wolken in het zand" (1998, Davidsfonds/Infodok), "Ahum" (2000, Davidsfonds/Infodok) en "Ik mis me" (2001, Davidsfonds/Infodok) zijn kleine, suggestieve, filosofische prentenboeken die abstracter zijn en niet alleen kinderen zullen bereiken.

Heel wat van zijn verhalen worden bewerkt tot theatervoorstellingen: "Een opa met gaatjes", "Een touwtje naar de maan" … en zelfs tot kortfilms: "Ik mis me", "Ahum".

Zijn aandeel in jeugdliteratuur beperkt zich echter niet alleen tot verhalen schrijven: hij bouwde de taalmethode Leesdraak op, hij schrijft voor een aantal Vlaamse en Nederlandse tijdschriften over jeugdliteratuur, hij maakt deel uit van de redactieraad van het Amerikaanse kritisch-literaire tijdschrift over kinder- en jeugdliteratuur "The Lion and the Unicorn" en hij neemt geregeld deel aan internationale congressen over kinder- en jeugdboeken.

Enkele van zijn boeken zijn ondertussen vertaald in onder meer Duits, Deens, Frans en Koreaans.

Niet gevonden wat je zocht? Ga naar
onze linkspagina
onze bibliotheek

terug  |  Afdrukken